25-07-1995 / 04-02-2005

Slechts een kleine drie jaar hebben wij van jou mogen genieten. Toch ben jij negen en een half jaar oud geworden. Toen ik de advertentie op het internet tegenkwam werd ik gelijk gegrepen door de omschrijving: je vorige baasje kon door privé-omstandigheden niet meer voor jou zorgen en is lang op zoek geweest naar een goed adres voor jou.

Toen wij bij jou binnenkwamen, werden wij direct en zonder enige terughouden heel enthousiast door jou begroet en jij probeerde direct bij ons op schoot te klimmen, hetgeen direct voor hevige tranen zorgde bij het vrouwtje, omdat zij wist dat wij voor elkaar geschapen waren.

Uit de papieren die bij jou hoorde, bleek dat jij het niet altijd even gemakkelijk hebt gehad. Je eerste baasje heeft dan wel voor een puike opvoeding gezorgd maar heeft jou in een asiel achtergelaten, toen de eerste mensenbaby werd geboren. Daar werd jij al weer snel uitgehaald door iemand die jou wel stoer vond, maar niet de behoefte zag om jou goed te eten te geven en te verzorgen. De dierenbescherming heeft jou uiteindelijk weg gehaald en wederom in een asiel geplaatst.

Daar werd jij uitgehaald door de mensen waar wij jou vandaan haalde. Deze mensen hebben werkelijk alles in het werk gesteld om er voor te zorgen dat jij je laatste jaren een goed en liefdevol tehuis zou hebben. Nou dat is wel gelukt!! De bezoeken aan de camping zullen ons altijd bij blijven In het IJsselmeer heb jij op je oude dag nog leren zwemmen! Jij was de enige hond die los over de camping mocht lopen, iedere andere hond moest aangelijnd worden. Ook bij ons in de buurt was jij een graag geziene gast. Je liep regelmatig bij de buren naar binnen om te kijken of de buurhond nog kluiven had laten liggen. Op de een of andere manier wist jij, zonder geweld te gebruiken, iedere hond in de buurt aan jou te onderwerpen en kon jij je rondes als een koning lopen. Ik kan me niet heugen dat ik je ooit heb moeten aanlijnen, hoogstens als we de dierenwinkel ingingen om eten en kluifjes voor je te kopen.

Het allerliefste ging jij met mij mee in de auto. Op de rechter voorstoel van de Vito had je een koninklijk uitzicht over het verkeer. Groot was jouw vertrouwen en liefde voor ons, maar toch viel ons vanaf de eerste dag dat jij in ons leven kwam een paar vreemde zaken aan jou op. Om te beginnen had jij maar weinig haar. Eerst dachten wij dat dat kwam omdat jij “geholpen” was, maar de kale plekken werden steeds erger en ook je buik was te groot. Geen enkel dieet was in staat om de buik in omvang te doen slinken.

Na verschillende onderzoeken kwamen de doktoren tot de conclusie dat jij leed aan de ziekte van Cushing, een vervelende en bijna niet te verhelpen kwaal veroorzaakt door een gemene hersentumor. Het haarverlies en de dikke buik waren niet de ergste problemen, dat was namelijk het feit dat jij bezig was om je eigen spieren te verteren. Vooral het laatste jaar werd pijnlijk duidelijk dat de grote stoere boxer aan het veranderen was. Eerst in een slanke boxer, maar snel daarna in een magere boxer met te veel vel. Echter jouw karakter leek wel met de dag mooier te worden, vriendelijk naar iedereen en, hoewel beperkt, nog steeds speels en buiten op zoek naar een stok om vervolgens bij jouw collectie naast onze voordeur te voegen.

Wij hadden voor jou besloten om er voor te zorgen dat de ziekte jou geen pijn zou bezorgen. Het was voor ons soms pijnlijk om te zien hoe jij moeizaam met ons meeliep, maar jouw blijdschap en positieve houding hielpen ons dan weer over die sombere gedachten heen. Echter toen ik gebeld werd met het verhaal dat jij thuis op de bank lag te kermen en dat jouw achterpootje veel dikker was dan normaal, wist ik dat het tijd was om ons dappere besluit in daden om te zetten, natuurlijk na uitvoerig overleg met de dokter.

Moeilijk was de gang naar de praktijk, maar ook op jouw laatste rit in de auto en in de wachtkamer wist jij ons gerust te stellen met je wijze blik die zei “ik heb hier ook geen plezier in maar dit is het beste voor mij”. De dokter werd op jouw gebruikelijke wijze blij begroet, het was wel duidelijk dat zij geen plezier heeft in deze “behandeling” en is zelfs verschillende keren de behandelkamer uitgelopen.

De thuisreis was zwaar net zoals elke dag tot op heden. Nooit zullen we jou vergeten, ook niet als er op termijn een andere boxervriend in ons leven zal komen. Jij was misschien dan niet onze eerste maar zeker de liefste en beste vriend die wij ooit hebben gehad.

Wij hopen dat jij nu rust zal vinden en dat je bij de “regenboog brug” op ons wacht!