Herplaatsdier

Ik heb net als alle dagen mijn brokjes gegeten, mijn water gedronken, en ik lig net even rustig uit te puffen van mijn speelkwartier als mijn baasje naar me toe komt.
Blij spring ik tegen hem op want hij heeft de riem in zijn hand! Yesss We gaan lekker wandelen! Helemaal blij en uitgelaten loop ik naar de hoek van de straat, maar mijn baasje roept me “Kom joh je moet in de auto” Ha mooi dan gaan we vast naar het bos of strand, en blij spring ik in de auto.
Het duurt langer als normaal en er is nog iets aan de hand. Mijn baasje is helemaal niet vrolijk. Ik begrijp niet waarom niet, normaal is hij dat namelijk wel. Hij kijkt maar steeds naar me, en dan schud hij zijn hoofd. Heb ik iets verkeerd gedaan? Is mijn baasje verdrietig?
Als de auto stopt zijn we ergens waar ik nog nooit ben geweest. Ik ruik allemaal honden, ik ruik angst. De handen van mijn baasje bibberen als hij mijn riem om doet. Ik geef een likje over zijn hand. “Kom op baasje ik ben er toch?”
We gaan naar binnen en ik ruik nu nog meer honden. Een vriendelijke mevrouw praat tegen mijn baasje en aait mij over mijn kop. Ik krijg een koekje. Zenuwachtig kijk ik naar mijn baasje “we gingen toch wandelen?”
Dan huilt mijn baasje en hij aait me.
Ik begrijp er niets van, ik word er zenuwachtig van. Hij geeft de riem aan de mevrouw en zegt me gedag. Ik schrik. Heeeeeeeee Laat me hier niet achter.
Ik iep ik krabbel aan de deur, ik jank, maar mijn baasje is weg. De mevrouw probeert me te kalmeren, maar ik wil niet gekalmeerd worden, mijn baasje is weg. Ik begrijp het niet. Na een poosje ga ik maar eens rondsnuffelen om te kijken waar ik terecht ben gekomen. De mevrouw is wel aardig maar ze is niet mijn baasje. Ik ruik allemaal vreemde honden, en mensen luchtjes. Ik krabbel aan de deur maar ik mag niet naar buiten. Na een poosje ga ik liggen, ik besluit te wachten tot mijn baasje me weer komt halen. Ik moet erg wennen aan alle geluiden hier. Sommige zijn bekend, en sommige niet.
Plotseling hoor ik voetstappen....................JA! Zou het mijn baasje zijn? Ik kijk naar de deur. Ik wist het wel, hij laat me niet in de steek. De deur gaat open en ik sta klaar om tegen hem op te springen..............NEE dit is mijn baasje niet. Wat gebeurt er nu weer? Twee vreemde mensen met kinderen komen op me af. Ze willen me allemaal tegelijk aaien. Ik stap terug, wie zijn die mensen wat moeten ze van me?
Ze roepen mijn naam. Ze willen de hele tijd aan me zitten. Ik hou ervan om geaaid en geknuffeld te worden, maar niet nu. Ik wil mijn baasje, ik wil dit allemaal snappen. Ik weet niet wat ik moet doen. De mevrouw vraagt aan de kinderen of ze me even met rust willen laten. Ik ben haar dankbaar. Ze legt uit dat het allemaal een beetje overweldigend is voor me, en dat er in korte tijd best veel met me gebeurd is, Ik moet de kans krijgen om te wennen zegt ze.
Ik blijf eens zitten kijken, en af en toe ga ik eens voorzichtig naar deze mensen toe. Ze zijn aardig. Ze hebben het over thuis. Maar ik begrijp er niets van. Waar is toch mijn baasje?
Dan pakt de mevrouw mijn riem. JA! Ze gaat me naar mijn baas brengen. Maar nee ik ga met de vreemde mensen mee naar buiten. Ze gaan met me wandelen. Ik ken hier de omgeving nog niet zo goed dus ik snuffel wat rond. Mijn riem gaat van hand tot hand. De kinderen maken ruzie. "Nu mag ik hem vasthouden, nee ik ben aan de beurt!". Ik snuffel of ik mijn baasje kan vinden. Te laat we gaan alweer naar binnen.
Weer terug naar de mevrouw. Er word weer gepraat, en dan worden er papieren ingevuld.
Ik ga weer met de mensen mee. Ik begrijp er nog steeds niets van.
Ik moet in de auto, een vreemde auto met vreemde mensen. De auto rijdt weg. De mensen die me meenemen zeggen dat we naar huis gaan.............Wat gebeurt er?